9.06.2018 Apel Polskich Stowarzyszeń Medycznych w obronie życia

APEL POLSKICH STOWARZYSZEŃ MEDYCZNYCH W OBRONIE ŻYCIA, WOBEC STANOWISKA POLSKIEGO TOWARZYSTWA GENETYKI  CZŁOWIEKA (PTGC)  i POLSKIEGO TOWARZYSTWA GINEKOLOGÓW I POŁOŻNIKÓW (PTGP)

DOTYCZĄCEGO  ZASAD I WARUNKÓW PODEJMOWANIA INDYWIDUALNYCH DECYZJI PROKREACYJNYCH  W PRZYPADKACH RYZYKA POJAWIENIA SIĘ WAD i ZABURZEŃ ROZWOJOWYCH U POTOMSTWA.

Warszawa 9. czerwiec 2018 r

Treść Stanowiska  opublikowanego przez specjalistów położników i ginekologów oraz lekarzy genetyków i diagnostów laboratoryjnych z zarządów towarzystw naukowych PTGC i PTGP, przedstawia pogląd, że powołanie lekarza nie przeszkadza by wydawał on wyroki śmierci na bezbronne chore dzieci i zgodnie z procedurami medycznymi wykonywał je, realizując wolę kobiety matki. Trzeba przeciwko takim opiniom energicznie protestować w imieniu chorych i zabijanych z powodu choroby dzieci, w trosce o fizyczne i psychiczne zdrowie matek. Apelujemy w imieniu pracowników medycznych, których sumienia są łamane oraz w imieniu całego polskiego społeczeństwa, którego przeważająca część nie akceptuje cywilizacji śmierci, aby zachować przy życiu dzieci z ryzykiem wad i zaburzeń rozwojowych i zapewnić im odpowiednią opiekę po urodzeniu.

Częstość  występowania   wad  rozwojowych  u noworodków  wynosi w populacji 2-4%.    Częstość ta jest modyfikowana przez wybiórczą diagnostykę prenatalną i zabijanie przed urodzeniem większości dzieci z wadami wrodzonymi. Najlepsze standardy ginekologii, położnictwa i pediatrii nie są w stanie zagwarantować kobiecie możliwości zajścia w ciążę, prawidłowego jej przebiegu i urodzenia zdrowego dziecka. Rolą lekarza nie jest zapewnienie kobiecie możliwości „posiadania” dziecka, bo nie jest ono przedmiotem własności, ale osobowym odrębnym człowiekiem, od momentu poczęcia. Odmowa udziału lekarza w czynnościach „gwarantujących ciążę” z zakresu  wspomaganej prokreacji uderzających w godność małżonków i narażających poczęte dziecko na podwyższone  ryzyko wad wrodzonych i powikłań u matki, nie obniża jego autorytetu  społecznego, przeciwnie, podkreśla jego rolę służebną wobec rodziców i dziecka.

Działanie lekarzy nie powinno ograniczać się do monitorowania zdrowia matek, przebiegu ciąży i rozwoju dziecka.  Powinno zmierzać przede wszystkim do identyfikacji, eliminowania lub zmniejszenia siły oddziaływania czynników ryzyka wad wrodzonych i powikłań ciąży pochodzących ze stylu życia i środowiska zewnętrznego (profilaktyka pierwotna). Prawidłowy wynik badania prenatalnego nie chroni ciąży i nie zapewni zdrowia dziecku ani matce. Postęp dotyczący wiedzy i technologii medycznej umożliwia wczesne wykrycie  nieprawidłowości w okresie prenatalnym i ich leczenie. Nie może być jednak stosowany do eliminacji wad i chorób wrodzonych poprzez likwidację pacjenta na wczesnym etapie rozwoju. Celem diagnostyki prenatalnej  powinno być  dobro dziecka, jego życie i zdrowie a nie wygoda rodziców, specyficznie pojmowania prywatność matki lub pragnienie zaoszczędzenia przez państwo na opiece nad dziećmi chorymi poprzez ich zabicie, zanim się urodzą. Dzięki tej diagnostyce  można poinformować rodziców i przygotować ich do opieki nad chorym dzieckiem, wcześnie udzielić dziecku terapeutycznej pomocy medycznej przed lub po urodzeniu. Obecnie niezgodnie z Etyką Lekarską w wielu przypadkach diagnoza prenatalna stała się podstawą wyroku i uśmiercenia pacjenta. Wykonywanie terminacji ciąży z powodu kwalifikacji dziecka do grupy niepełnosprawnych godzi w etos lekarza składającego przysięgę Hipokratesa na początku swej drogi zawodowej.

Kodeks Etyki Lekarskiej w Art. 2 zdecydowanie zobowiązuje lekarza do  ochrony życia matki i dziecka, gdyż:  „powołaniem lekarza jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego” Jednocześnie  zakazuje pewnych działań: „lekarz nie może posługiwać się wiedzą i umiejętnością lekarską w działaniach sprzecznych z tym powołaniem”  bo „najwyższym nakazem etycznym lekarza jest dobro chorego”

Lekarz, w trosce o pacjenta  powinien udzielić wszystkich informacji o stanie zdrowia matki i dziecka oraz „poinformować pacjenta o stopniu ewentualnego ryzyka zabiegów diagnostycznych i leczniczych i spodziewanych korzyściach związanych z wykonywaniem tych zabiegów”  (Art. 13 KEL) ale nie ma obowiązku realizacji każdej woli rodziców dotyczącej życia ich dzieci. Nie ma prawa sugerować aborcji jako rozwiązania trudnej sytuacji prawdopodobieństwa wystąpienia wady, ponieważ  ”Lekarzowi nie wolno dyskryminować osób ze względu na dziedzictwo genetyczne”.  (KEL Art. 51h). Zgodnie z Kodeksem Etyki: „Lekarz nie może wykorzystywać swego wpływu na pacjenta w innym celu niż leczniczy.” (Art. 14) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że lekarz nie ma obowiązku angażować się w organizację aborcji ani sam jej wykonywać. Trzy wyjątki w Ustawie o ochronie płodu zwalniają jedynie lekarza od odpowiedzialności karnej za wykonanie aborcji w pewnych sytuacjach a nie są wyznacznikiem postępowania medycznego w okolicznościach  medycznie trudnych. Zgodnie z Art. 39 KEL „podejmując działania lekarskie u kobiety w ciąży lekarz równocześnie odpowiada za zdrowie i życie jej dziecka. Dlatego obowiązkiem lekarza są starania o zachowanie zdrowia i życia dziecka również przed jego urodzeniem. Aborcja nie zapewni kobiecie „pełni zdrowia fizycznego i psychicznego” o czym powinna być poinformowana. tak jako o ryzyku podjętej diagnostyki prenatalnej „lekarz ma obowiązek poinformować o ryzyku związanym z przeprowadzeniem badań przedurodzeniowych.”  (Art. 38.3 KEL) Takie zakończenie ciąży, wbrew prezentowanemu przekonaniu autorów Stanowiska, może przynieść kobiecie realną „szkodę dla jej obecnego zdrowia i możliwości realizacji dalszych planów prokreacyjnych”

Ani kobieta – matka, ani lekarz, ani ojciec nie mają prawa decydować o życiu lub śmierci dziecka, które jest odrębną istotą ludzką mającą swoje rzeczywiście autonomiczne prawo do życia. Lekarze nie  mają prawa ustalać zasad podejmowania indywidualnych decyzji prokreacyjnych, czy dyktować warunków, w jakich są podejmowane, jak brzmi tytuł Stanowiska. Każde dziecko jako istota ludzka ma prawo do życia od poczęcia do naturalnej śmierci, także wówczas,  gdy nastąpi  ona w sposób naturalny w okresie prenatalnym prowadząc do dramatu poronienia samoistnego czy ciąży obumarłej.

Kryteria diagnostyczne chorób wrodzonych i wad rozwojowych mogących stać się podstawą do wykonania aborcji nie są ścisłe i zazwyczaj opierają się  na  obserwacji dzieci  z podobnymi zmianami i doświadczeniu lekarza w tym zakresie. Tworzenie katalogu wad nie jest realne,  ponieważ ekspresja zmian genetycznych jest indywidualnie zmienna w zależności od wielu czynników genetycznych i ich relacji ze środowiskiem. Doświadczeniem pediatrów jest, że dzieci uznane za ciężko obciążone genetycznie, dzięki profesjonalnej opiece lekarzy, rodziców i rehabilitantów rozwijają sie lepiej niż sugerują to medyczne opisy wady i przeżywają znacznie dłużej – często nie spełniając kryterium wady ciężkiej czy letalnej (śmiertelnej) .

Obrazy dzieci zabitych w wyniku aborcji, określane w Stanowisku jako makabryczne są prawdziwe. Tak aborcja rzeczywiście wygląda. W sprawozdaniach szpitali do NFZ na temat metody legalnej aborcji najczęściej wymieniane jest wyłyżeczkowanie macicy, któremu towarzyszy rozkawałkowanie ciała dziecka. Prezentacja tych obrazów w miejscach publicznych stanowi jedną z form rzetelnej informacji społecznej o przebiegu takiego zakończenia ciąży. Autorzy Stanowiska podkreślają, że makabryczne obrazy aborcji wpływają negatywnie na psychikę osób młodych, przemilczając wpływ wykonanej w ramach kontraktu z NFZ aborcji na życie poczętego dziecka, na psychikę matki i relacje w rodzinie.

Coraz dokładniejsze, dzięki postępom wiedzy medycznej, metody diagnostyki  nieprawidłowości  rozwojowych, nadal nie są pozbawione błędów. Wydawanie na ich podstawie wyników fałszywie dodatnich prowadzi  do uśmiercania dzieci wolnych od zmian genetycznych a mylnie uznanych za ciężko uszkodzone. Według obowiązującego prawa wystarczy prawdopodobieństwo choroby lub wady rozwojowej dziecka by je zabić przed urodzeniem. Diagnostyka prenatalna wykonywana jest w ramach programu Ministerstwa Zdrowia określanego jako profilaktyka wad rozwojowych. Dziwna to profilaktyka chorób, która polega na  zabijaniu  podejrzewanych o chorobę lub chorych dzieci. Określana jako terminacja ciąży, jest wykonywana przez pracowników służby zdrowia. Godzi to w istotę powołania i  zawodu lekarza, pielęgniarki czy diagnosty laboratoryjnego, których  zadaniem jest  służyć i pomagać  człowiekowi żyć  a nie zabijać go, nawet wówczas, kiedy jest to zgodne z przepisami prawa.

Zgadzamy się w pełni z autorami Stanowiska co do potrzeby zwiększenia zakresu pomocy finansowej, organizacyjnej i medycznej dla rodziców wychowujących niepełnosprawne dziecko. Dlatego zasadne jest posługiwanie się w debacie publicznej konkretnym przykładem często występującej choroby uwarunkowanej genetycznie. Daje to zrozumienie społeczne możliwości funkcjonowania i roli wsparcia na poprawę życia niepełnosprawnego pacjenta.

Jako lekarze uważamy, że obecność chorego dziecka w rodzinie nie jest „szkodą dla zdrowego rodzeństwa”. Przeciwnie, spaja rodzinę, uczy inne dzieci asertywności, szacunku dla odmienności i  dla choroby. Po to organizuje się w szkołach klasy integracyjne. Nie chodzi tylko o dobro niepełnosprawnych dzieci,  ale także ich zdrowych  rówieśników.

Apel podpisali przedstawiciele lekarzy, pielęgniarek i farmaceutów z  Polskich Stowarzyszeń Medycznych:

KATOLICKIE STOWARZYSZENIE LEKARZY POLSKICH

  • Dr n. med. Elżbieta Kortyczko, Prezes Zarządu Głównego KSLP specjalista pediatrii i neonatologii, Katowice
  • Prof. dr hab. n. med  Alina T. Midro Wiceprezes Zarządu Głównego KSLP, Prezes oddziału Podlaskiego specjalista genetyki klinicznej, Białystok                                                    
  • Prof. dr hab. n. med Bogdan Chazan, Wiceprezes Zarządu Głównego KSLP ,Prezes oddziału Mazowieckiego specjalista ginekologii i położnictwa, Warszawa
  • lek. med. Grażyna Rybak, Delegat Oddziału Mazowieckiego KSLP,   specjalista pediatrii, Warszawa

KATOLICKIE STOWARZYSZENIE PIELĘGNIAREK I POŁOŻNYCH POLSKICH

  • mgr Beata Baliszewska Prezes Zarządu Głównego KSPIPP , Warszawa
  • Krystyna Starosta Prezes Oddziału Warszawskiego KSPIPP ,Warszawa

 STOWARZYSZENIE FARMACEUTÓW KATOLICKICH  POLSKI

  • Dr Małgorzata Prusak Prezes Zarządu Głównego SFKP
  • mgr Danuta Brańska Koło Warszawskie SFKP

 POLSKIE STOWARZYSZENIE NAUCZYCIELI NATURALNEGO PLANOWANIA RODZINY

  • Lek. med. Ewa Ślizień Kuczapska, Prezes  PSNNMPR,  specjalista ginekologii i położnictwa

 KOŁO LEKARZY KATOLIKÓW OKRĘGOWEJ IZBY LEKARSKIEJ W WARSZAWIE

  • Lek. med.  Aleksandra Dziarczykowska-Kopeć Przewodnicząca Koła, Specjalista ginekologii i położnictwa, i medycyny rodzinnej

 Do wiadomości :

  1.  Prezesa Rady Ministrów Mateusz Morawiecki
  2. Marszałek Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej Marek Kuchciński
  3. Marszałek Senatu Rzeczpospolitej Polskiej Stanisław Karczewski
  4. Sejmowa Komisja Zdrowia
  5. Senacka komisja Zdrowia
  6. Minister Zdrowia prof. dr hab. n. med. Łukasz Szumowski
  7. Biuro Rzecznika Praw Pacjenta Bartłomiej Łukasz Chmielowiec
  8. Rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar
  9. Redakcja Gazety Lekarskiej
  10. Redakcja Puls Medycyny
  11. Inne media

 Apel Polskich Stowarzyszeń Medycznych w obronie życia wobec stanowiska PTGC i PTGP 9.06.2018.publ.

Apel opublikowały media:

1. http://www.srodowiskomedyczne.pl/apel-polskich-stowarzyszen-medycznych-w-obronie-zycia/

2. http://www.radiomaryja.pl/informacje/polska-informacje/lekarze-pielegniarki-i-farmaceuci-staja-w-obronie-zycia-nienarodzonych-dzieci/

3. http://niedziela.pl/artykul/36096/Srodowiska-medyczne-Usmiercanie-dzieci

4. https://zycierodzina.pl/2018/06/14/polskie-stowarzyszenia-medyczne-w-obronie-zycia-odpowiadaja-na-kontrowersyjna-opinie-ptgc-i-ptgp/

5. http://prawy.pl/73250-apel-polskich-stowarzyszen-medycznych-w-obronie-zycia-wobec-stanowiska-polskiego-towarzystwa-genetyki-czlowieka-ptgc-i-polskiego-towarzystwa-ginekologow-i-poloznikow-ptgp-dotyczacego-zasad-i/